โว๊ะ...5555 (อารมณ์ประมาณหนังจีน)
เปล่านะเราไม่ได้บ้า......
แค่ดีใจที่ในที่สุดเราก็ได้ Armchair อัลบัม Pastel Mood ที่เราใฝ่ฝันมานานมาไว้ในกำมือ วะ555
เมื่อก่อนเคยมีเป็นเทป(จนไง...ซื้อได้แค่นั้น) ตอนซื้อมาก็ไม่ได้คิดไรมาก เพราะเคยฟังเพลง "อบเชย" แล้วแบบว่า โอ้ก๊อด! เพลง
อะไรมันจะชิลได้ขนาดนี้!
แต่แล้วดั่งสวรรค์ลงทัณฑ์...เจ็บแค้นเคืองโกรธ โทษฉันใย..
มันหายไป!!!
เป็นอะไรที่เสียดายมาตลอด....
พอเมื่อวานเป็นวันเกิด น้องกลับมาจากท่าพระจันทร์แล้วยื่นมาให้....โอ้ว...ดีใจกว่าได้แฟนหล่ออีก...
อัลบัมนี้ทำให้เรารู้จักเพลงแนวบอสซ่า ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเลยชอบเพลงประมาณนี้
ใน Pastel Mood มีทั้งหมด 12 Track ด้วยกัน บางคนอาจจะฟังแล้วอยากหลับเพราะไม่ชินกับแนวนี้ แต่สำหรับเราแล้ว เราว่าทั้งอัลบัมมันไปในทางเดียวกันไม่แตกออกไปจากคอนเซ็ปต์ที่เป็นแกนของมัน แต่ว่าแต่ละเพลงก็จะมีรายละเอียดที่แตกต่างกันออกไป เช่น เพลงอบเชยก็จะออกแนวละมุนๆ ฟังแล้วนอนหลับสบายสมกับชื่อภาษาอังกฤษของมันคือ Lover's Lullaby แต่ถ้าเป็นเพลงอีกครั้งก็จะโหมดหม่นๆ เศร้าๆ แนวแบบง้อๆแฟน อารมณ์แบบว่า....รู้ตัวว่าผิดนะตะเอง...เค้าจะไม่ทำอีกแล้วนะจ๊ะ....ไรเงี้ยะ
อาร์มแชร์เคยไปเล่นที่มอเราทีนึงนะตอนแรกๆอัลบัมล่าสุด ซึ่งเราแบบว่า โห...เพลงไรเนี่ยไม่เข้าแก๊ปเราเร้ย....ทำไปได้ไงเนี่ยผิดหวังสุดๆ
เราจะประเภทแบบว่าเพลงไหนที่ทำให้เขาดังเพลงนั้นกลับเป็นเพลงที่เราไม่ชอบหรือเฉยๆ อย่างโหน่งพิมพ์ลักษณ์เนี่ย คนอาจจะไม่ค่อยรู้จักอัลบัมแรกของเค้าเท่าไหร่ พอเพลง...ฉ้านชอบเธอ....ตั้งแต่เจอกันแล้ววว.....ดัง คนเยอะมากๆนึกว่านี่เป็นอัลบัมแรก ทั้งๆที่จริงๆแล้วอัลบัม Nong Possible อันแรกของโหน่งเป็นอัลบัมนึงที่ดี...ลงตัว....และคุ้มค่าที่จะเสียเงินมากกกก
ไรวะ.....คุยเรื่องอาร์มแชร์ดีๆไปโผล่เรื่องโหน่ง???
ต่อๆ....ตอนคอนเสิร์ตที่มอ เมทเราเป็นสตาฟคอยดูแลพวกศิลปินซึ่งเค้าไม่เคยรู้จักอาร์มแชร์เลย เค้าก็บอกว่าพวกพี่ๆเป็นกันเองมากน่ารักดี โย่งก็น่ารักคุยเก่ง แล้วเราก็ถามว่า "แล้วอ้วนล่ะ?" เค้าก็บอกว่า "โห...โคตรหยิ่งเลย" (ขออภัยแฟนคลับอ้วนด้วย..นี่เป็นความคิดเห็นส่วนบุคคล) เราก็บอกว่าก็เคยได้ข่าวมาเหมือนกันว่าเค้าเงียบๆเฉยๆ
คอนเสิร์ตที่มอเริ่มห้าโมงครึ่ง อาร์มแชร์มาตอนสี่ทุ่มครึ่ง!!.....โอ้ก๊อด....ครายมันใช้หัวแม่ทีนคิดเนี่ย....เซงงงงงงมากกกก....
เราก็ไปจองที่หน้าเวทีกันตั้งแต่เริ่มงาน(หน้าเวทีว่างแบบเตะตระก้อได้สามวงเรยย) พอเซ็งๆก็ค่อยถอยห่างออกมาเรื่อยๆๆๆ พออาร์มแชร์มาไอ้พวกหลังๆมันก็กรูกันแบบไม่เกรงใจกรู(กู)เล้ย โดยเฉพาะไอ้พวกเลือดสก.แรงกล้า เข้าใจว่าสถาบันเดียวกัน แต่เห็นใจกรูบ้างเต๊อะ.....ทีนี้ฝนดันตกอีก...สงสารอ้วนมากที่สุดเพราะคีบอร์ดแกเจ๊งแน่ถ้าโดนฝน แกเลยดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่....
แต่คอนเสิร์ตวันนั้นก็จบลงด้วยดี....มันส์ดี(มั้ง)
ช่วงแรกๆเราจะชอบโย่ง......เพราะฟันห่าง...น่ารักดี
หลังๆมาชอบพี่จ้อแทน....เพราะเงียบ....น่ารักดี...เหอๆๆ
พี่ผึ้งก็น่ารักดี.....แก่ดี...ชอบบบบ....แผล่บบบ..
แต่ที่ไม่ชอบตอนแรกก็คืออ้วน....แต่ตอนนี้ก็เฉยๆแล้ว เพราะเข้าใจแล้วว่าเค้าเป็นคนที่เฉยๆเงียบๆอย่างนั้นเอง
ปล.ขอโทษพวกแฟนคลับอ้วนด้วยนะจ๊ะ....อ้วนน่ารักจ้ะ....อ้วนน่ารัก....
เดี๋ยวจะให้ดูว่าเค้าเขียนว่าไรในปกอัลบัม...
อ้วน....เราขอโทษที่เข้าใจเธอผิดไป(ตบไหล่อ้วนดังปุๆ)
"ดวงดาวในบ่อน้ำ" Armchair
